გადამწყვეტი შეხვედრა
ეს ჩვეულებრივი ადგილი, რომლის დეკორაციაც არასდროს მომწონდა და არც მდებარეობა, ამ ადგილას 5 წლის განმავლობაში დავდიოდი. თუმცა, სწორედ აქ დაიწყო ჩემი მეტამორფოზა. ნელ-ნელა. ეს ბანალური ადგილი ჯადოსნურ შეხვედრებს მპირდება, ამაში ოდნავადაც არ მეპარება ეჭვი. უბრალო პიცერია, ბულონში, რესტორნების ქსელი, სადაც აჩქარებული კლიენტები ცუდად იკვებებიან, თან ელოდებიან, რომ მეფეებივით მოექცევიან. ჩემი სტილია.
24 წლის ვარ, ქართულ კულტურაზე აბსოლუტურად არაფერი ვიცი, საქართველოს რუკაზე ვერც კი ვიპოვი. ჩემი სამყარო თეატრი და ლიტერატურაა. პარიზში მსახიობის შეგირდი ვარ, ამ მხიარულ სასადილოში ვმუშაობ, რომ თვის ბოლოს თავი გავიტანო. მიყვარს იქ მუშაობა მოდუნებული ატმოსფეროს გამო, ახალგაზრდა გუნდია, ბევრი სხვადასხვა ეროვნების ადამიანით, სიამოვნებით დავდივარ იქ.
ამ სამუშაოსთან საერთოდ არ ვარ შეწყობილი. სერიოზულად ვაკეთებ, მაგრამ აზრს ვერ ვხედავ და თავს ნამდვილად უსარგებლოდ ვგრძნობ. თავს ვიკავებ, აზრი სხვაგანაა, მას ჩემს სამსახიობო კარიერაში ვეძებ, რომელიც, თავის მხრივ, არც ისე კარგად მიდის. მოკლედ, მოლოდინის, გაურკვევლობის პერიოდში ვარ, ვცხოვრობ აწმყოთი, მაგრამ არაფერს ვაშენებ… და ღრმად იმედგაცრუებული ვარ. ცხოვრება არ მომაქვს ის ფერები და მისწრაფებები, რისკენაც მივისწრაფვი. თავს ფეთქებად, ენერგიულ და მიზანდასახულად ვგრძნობ, მაგრამ ჩემი ცხოვრება უინტერესოა.
სოფიას პირველად ვხედავ და არანაირ შთაბეჭდილებას არ ახდენს. უბრალოდ ახალი თანამშრომელი… არც მეტი, არც ნაკლები. მის ატიპურ გარეგნობაზე შინაგანად ვფიქრობ კიდეც. ნელ-ნელა, დეტალების მიხედვით, ყურადღებას მივაქცევ მას. სამსახურისთვის ნაგვის პარკებივით ვართ ჩაცმულები, ყავისფერი, ყოველგვარი ელეგანტურობის გარეშე. ვამჩნევ, რომ სამსახურის შემდეგ ის ყოველთვის ბევრ ფერად ტანსაცმელსა და აქსესუარებშია გამოწყობილი, რაც მომწონს. მას მხიარული იერი აქვს, მაგრამ მაინც არანაირი შთაბეჭდილება.
ყველა ერთ მაგიდასთან ვჭამთ და მეტ-ნაკლებად ერთსა და იმავე დროს. სხვადასხვა ენა ისმის, მე უკვე ვიწყებ ქართულ ენასთან შეგუებას. სწორედ მაშინ ვიგებ, რომ ის ქართველია, მხოლოდ 19 წლისაა და აქ რამდენიმე თვეა რაც არის. ის ასასში სწავლობს და ყველა მის ფრანგულს აქებს. შორიდან საინტერესოდ მიმაჩნია, მაგრამ მაინც არანაირ შთაბეჭდილებას არ ახდენს. არ ვცდილობ, მასზე მეტი გავიგო.
და შემდეგ რამდენიმე კვირა გადის, ბუნდოვნად ვიწყებთ საუბარს და სოფია ერთ საღამოს თავისთან მეპატიჟება. ამ მოულოდნელმა მოწვევამ დამაინტრიგა და მომეწონა კიდეც ეს სპონტანურობა, რადგან საფრანგეთში კოლეგებს ასე ადვილად არ იწვევენ სახლში, მით უმეტეს, მათ, ვისაც კარგად არ იცნობენ. მოხარული ვარ ამ საღამოს პერსპექტივით, ცნობისმოყვარეობით მივდივარ და ბოთლს მიმაქვს.
მის 9 კვადრატულ მეტრში ვართ, პაწაწინაა, მაგრამ მხიარული, მისივე მსგავსად. მან თავისი სამკაულები დეკორაციებად აქცია. ის ამას თავის ციხესიმაგრედ მიხატავს. მისი იუმორი გამაოგნებელია და ხმამაღლა იცინის თავის ხუმრობებზე. დიდი ხანია ასე გულიანად არ მიცინია. ვივსები ენერგიით. ვსაუბრობთ, ბუნებრივად, ყოველგვარი პაუზის გარეშე, ბევრს ვლაპარაკობთ ჩვენს კულტურულ განსხვავებებზე და ერთმანეთს ვუსმენთ.
ღვინოს ვსვამთ. ის ბორჯომის ბოთლიდან ჭაჭასაც მიდგამს, საქართველოს ტიპურ ალკოჰოლს, რომელსაც ერთ ყლუპად მასმევს. თამაშში ვერთვები. ყელს მიწვავს, მაგრამ მინდა პატივი ვცე და არ ვკრუსუნებ. ის გაოცებულია. მეუბნება, რომ გიჟი ვარ და ამას კოკა-კოლის გარეშე ვერ დალევს, რადგან ძალიან ძლიერია. ჩემი რეპუტაცია უკვე შექმნილია, მე ვხდები „ჯიგარი“ (ადამიანი, რომელსაც გამბედაობა აქვს), ამ დღიდან ჭაჭას ერთ ყლუპად დავლევ, უყოყმანოდ, და სიამოვნება დროთა განმავლობაში მოვა.
ვიწყებთ დათრობას, ატმოსფერო გულახდილია, ის მეუბნება, რომ თავისი ქვეყნის მიწა ჩამოიტანა. ამ პაწაწინა სივრცეში ვფიქრობ, ჯანდაბა, ამ გოგომ წიგნის ან ტანსაცმლის ნაცვლად მიწის წამოღება არჩია… მოკლედ, გაოგნებული ვარ. ჩემს თავში გამუდმებით ვადარებ ჩემს კულტურას. არასდროს მიფიქრია, რომ საფრანგეთის მიწას სადმე წავიღებდი. ეს ჟესტი მახარებს. ვერ ვიტყვი, რატომ. მისი პატრიოტიზმი ღრმად მეხება. ეს გოგო მაბნევს, ის ჩემგან უკიდურესად განსხვავებულია, მაგრამ მესმის მისი. მინდა მეტი გავიგო ამ ქვეყნის შესახებ, რომელიც ასეთი ტიპის ადამიანებს შობს…
სოფია გადაჭარბებულად მაქებს. მისი პირიდან, სრულიად ბუნებრივად, ოქროდ ვიქცევი, უნიკალური ვხდები. მეუბნება, რომ ძლიერი ვარ (ნეტავ ადრე ეთქვათ ჩემთვის!), რომ ლამაზ სადღეგრძელოებს ვამბობ, მეუბნება, რომ ჩემთან თავს კომფორტულად გრძნობენ. ის ტუალეტის კარს არ ხურავს, რომ საუბარი გააგრძელოს, ადვილად იცვლის ჩემს წინ, დიახ, ნამდვილად ვგრძნობ, რომ ჩემს გვერდით უკომპლექსოა.
ჯანმრთელი, მომრგვალებული ფორმებით, ლამაზი მკერდით, კასკადური შავი თმით და იდეალურად გამოკვეთილი წარბებით, ისე მოძრაობს, თითქოს ყველა გზას უთმობს მის გარშემო. მას არ ეშინია ფიზიკური კონტაქტის. სოფია ეხება ადამიანებს, რომლებიც მოსწონს, ის ტაქტილურია. ჩვენი დუეტი წარმოუდგენელია. მე ძალიან გამხდარი ვარ, ნაზად და ნელა ვმოძრაობ, ჩემი ჟესტები ზუსტი და კონტროლირებადია, ისე მივდივარ, როგორც ქარი, რომელსაც გრძნობ, მაგრამ მიუწვდომელია. ყველას არ ვუშვებ ჩემს ფიზიკურ სივრცეში.
როცა ჩემს უკიდურეს მგრძნობელობას ვუზიარებ, ის ამას ტოტემად აქცევს. ის მე „ფიონუკად“ მნათლავს, ქართულად. ის სულ უფრო მეტად მიზიდავს თავის სამყაროში, და ეს სამყარო მომწონს, და სულ უფრო ცნობისმოყვარეს მხდის. მაგრამ ჯანდაბა, სად ქმნიან ასეთ არსებებს?
მისი მთელი არსება, მისი თავად ყოფნა, ეს ეგზოტიკური ქვეყანა, საიდანაც ის მოდის, ყველა ჩემს რწმენას ეჭვქვეშ აყენებს… მაგრამ განსაკუთრებით ჩემს ნეგატიურ რწმენებს, სილამაზის, ქალის სხეულის, ქცევის, მეგობრობის კავშირის შესახებ. ის ყველაფერს ამსხვრევს, ანგრევს ჩემს შემზღუდველ მენტალურ ბარიერებს. ის ბავშვობაში მაბრუნებს, ის სუფთა ჰაერს მაწვდის, რომელსაც სრული ფილტვებით ვსუნთქავ. სოფია, რატომ არ ჩამოხვედი საფრანგეთში ადრე?
ამ საღამოდან, საიდანაც თავბრუდახვეული, მაგრამ გამდიდრებული გამოვედი, ეს გოგო ჩემს ცხოვრებაში, ჩემს ფიქრებში, ჩემს პროექტებში იქნება და მას განსაკუთრებული, ცენტრალური ადგილი ექნება. აი, ასე, ერთ საღამოს, ეს მოხდა, მის გარეშე ვეღარ ვიქნები. იმ საღამოს შევხვდი „ჩემს გოგოს“.
