საქართველო

2010 წლის ზაფხული. სალომე, რომელთანაც უკვე რამდენიმე კვირაა, რაც განუყრელად ვარ, უეცრად მთავაზობს, რომ თავის სამშობლოში გავყვე. უყოყმანოდ ვთანხმდები. საერთოდ არ ვემზადები: არანაირი ტურისტული გზამკვლევი, არც ონლაინ რამის მოძიება, არც წინასწარ რამის წაკითხვა. წარმოდგენაც არ მაქვს, სად დავდგამ ფეხს, სრულიად ბრმად მივდივარ. უბრალოდ, ბილეთს ერთი თვით ადრე ვყიდულობ და პასპორტს ვანახლებ. მოგზაურობისთვის არასდროს ვყოფილვარ ასეთი […]

   შეიძლება ითქვას, რომ საკმაო დრო დამჭირდა იმისთვის, რომ თბილისის, დედაქალაქის ქუჩებში ამდენი მიუსაფარი ცხოველის დანახვას შევჩვეოდი. მაწანწალა ძაღლის დანახვაც კი გულს მიკლავდა. განსაკუთრებით მათი, რომლებიც უპატრონოები, ჭუჭყიანები, ზოგჯერ ავადმყოფები და გამხდრები, წვალებით ცდილობდნენ საკუთარი თავის გამოკვებას ყველაფრით, რასაც კი იპოვიდნენ. ყოველდღიურად მათთან შეხვედრისას ხანდახან ცრემლები ჩუმად მიგორდებოდა ლოყებზე.   საქართველოში ყოფნის პირველ წელს საკუთარ თავს