ქართული სუფრები მაოცებს. ქართველები ცნობილი არიან, როგორც ძალიან მხიარული ხალხი. მომწონს ქართული ხასიათის სტუმართმოყვარეობა და გულღიაობა, და ის, თუ როგორ ვლინდება მათი პიროვნებები საოცრად სუფრასთან. თუ ქართველს შეხვდებით, აუცილებლად უნდა ჭამოთ და დალიოთ მასთან ერთად. არ ვცდილობ ალკოჰოლის ღირსებების ქებას, მაგრამ თუ გიყვართ ქეიფი, ღვინის სმა და საათობით საუბარი, სწორ ადგილას მოხვდით. ყველაფერი იდეალურად არის ორგანიზებული და სუფრის მსვლელობა ძალიან მკაცრ წესებს ემორჩილება. პირველად რომ ქართულ სუფრას დავესწარი, ემოციებით ვიყავი სავსე. პატარა ახალბედა, ყველაფერს ხარბად ვუსმენდი, მხოლოდ სმენით ვიყავი გატაცებული, რა თქმა უნდა, ყველაფერს მითარგმნიდნენ. საბედნიეროდ, ჩემი მეგობარი შესანიშნავი მთარგმნელი აღმოჩნდა, რომელიც ყველაფერს გულმოდგინედ და ყურადღებით თარგმნიდა.
არ მჯეროდა, რომ სადღეგრძელოებს შეეძლოთ ასეთი ღრმა, უნივერსალური და შემაძრწუნებელი ჭეშმარიტების შემცველობა, ასეთი ღია საუბრები ამდენი ადამიანის გარემოცვაში. მას შემდეგ, რაც ეს განვიცადე, აღარ ვყოფილვარ შეპყრობილი მისი გამეორების ან მისით შთაგონების იდეით.
საფრანგეთში ვცადე რიტუალის, ამ ტრადიციის ნაწილის შემოტანა, მისი ახსნა, ინტეგრირება, ნოსტალგიის გამო, მაგრამ ასევე იმის გასაზიარებლად, რომ სმა შეიძლება იყოს კონკრეტული მოვლენის, ან თუნდაც ძალიან მარტივი მომენტების აღნიშვნის საშუალება.
- ქალი სუფრასთან
- საუბარი
- ჩემი მხარე ავირჩიე!
- ჟაკ ბრელის ინტერვიუ საქართველოს შესახებ